Thailand 2008

Na de bruiloft vertrokken Koen en ik op huwelijksreis naar Thailand. De reis begon met een uur vertraging. In het toestel bleken we lekker veel beenruimte te hebben, we zaten namelijk in de middelste rij van het toestel, net achter de toiletten. Ook de stoel naast Koen bleef leeg, waardoor we ook daar nog wat extra ruimte hadden. Na tien uur vliegen kwamen we op maandagochtend 15 september in Bangkok aan. De controle op de luchthaven ging snel, alleen was het even zoeken naar onze chauffeur. In het Twin Tower Hotel aangekomen zijn we eerst twee uurtjes gaan slapen. In het hotel zat ons reisbureau, waar we alle vouchers op konden halen. Inmiddels was het hard gaan regenen, maar toch besloten we een wandeling door de stad te maken. Onderweg kwamen we een klein eettentje tegen, helemaal doorweekt gingen we naar binnen op zoek naar voedsel. Aangezien we niet met het personeel konden praten lieten wij ze hun gang maar gaan. Uiteindelijk kregen we een heerlijke vissoep met een beker ijsthee.

Nog wat aankopen gedaan in een mega groot warenhuis. Daarna zijn we terug naar het hotel gelopen voor een warme douche en droge kleren. Die avond nog een wandeling gemaakt naar River City, dit zou volgens de man van het reisbureau een half uurtje lopen zijn. Door ons geweldige richtingsgevoel kregen wij het echter voor elkaar om er een stevige wandeling van anderhalf uur van te maken. De boot die ons naar Restaurant Yok Yor zou brengen liet ook flink op zich wachten, inmiddels hadden we aardig honger. We waren dus blij toen onze krab uiteindelijk geserveerd werd, het was wel lekker maar niet bijzonder. De rekening was voor Thaise begrippen wel erg hoog.

 

Dinsdag 16 september werden wij om 9:00 uur opgehaald om een pak voor Koen te laten maken. In de winkel werd Koen van top tot teen opgemeten, moest hij stofjes uitzoeken en zijn voorkeuren qua model opgeven. Daarna werden we teruggebracht naar het hotel om uit te checken. De koffers mochten we bij de receptie achterlaten zodat we nog even op pad konden gaan. Met een tuktuk zijn we naar Grand Palace gegaan om wat rond te kijken. In een klein zaakje hebben we heerlijke rijst met varkensvlees en gebakken noodles met rundvlees gegeten. De rekening voor beide gerechten en twee flesjes cola was 104 Bath, dit is iets meer dan twee euro. Eind van de middag waren we weer terug bij het hotel, hier hadden we een afspraak met de jongen die gedeeltes van het pak bij zich had. Aangezien wij geen hotelkamer meer hadden moest Koen het pak op het toilet passen, dit was erg grappig. Er werden hier en daar wat krijtstrepen en spelden gezet. De laatste dag van de vakantie komt hij terug met twee complete pakken en drie blouses. Een uurtje later werden we naar het station van Bangkok gebracht.

Met de slaaptrein gingen we naar Surat Thani, deze reis zou tien uur duren. Het was best comfortabel in de trein, we hadden twee bankjes tot onze beschikking. Tegen de avond verscheen er een jongen die hielp om van de zitplaatsen twee slaapplaatsen te maken. Je had dan zowel onder als boven een bed, en er hing een gordijntje voor wat privacy. Het hurktoilet was wel wat minder, het is lastig om in een schommelende trein gehurkt te moeten plassen. Het was ook niet echt schoon, ik zag dat de schoonmaker zijn doek eerst over het toilet haalde en daarna over de wastafel. Dit was niet zo fris aangezien alle reizigers daar hun tanden stonden te poetsen. De hele dag kwamen er ook verkopers langs je stoel lopen, hun ‘klaaggezang’ hoorde ik 's avonds nog steeds door mijn hoofd galmen.

Woensdag 17 september kwamen we aan op het station van Surat Thani, eerst een bakje (niet te drinken) koffie en thee gehaald. Daarna was het wachten op het busje die ons naar Treetops zou brengen. Toen het busje arriveerde konden we kennismaken met de overige Nederlanders die aan de excursie zouden deelnemen. Na een rit van anderhalf uur waren we in Treetops, dit was een nieuw gebouw waarbij de huisjes op zo’n zes meter hoogte in een boom gebouwd waren. Het was een leuk huisje met uitzicht over de jungle. Er was alleen nog geen warm water aanwezig, nog best een lastige opgave om onder de koude straal te gaan staan.

Na de lunch gingen we naar een riviertje, die we in een binnenband gingen afdalen. Het begon weer hard te regenen, maar dat juist wel lekker toen we in onze band op de rivier lagen. We hadden een mooi uitzicht op de steile rotswanden en een enorm groen oerwoud. Onze gids zag in een boom een slang hangen en probeerde deze doormiddel van stenen en takken in actie te krijgen. Aangezien de boom over het water hing, waren we allemaal bang dat de slang naar beneden zou vallen terwijl er net iemand onder dobberde. Terwijl ik het slangenverhaal van een afstandje gadesloeg voelde ik ineens een stekende pijn in mijn teen. Terwijl ik geschrokken mijn voet omhoog trok uit het water voelde ik weerstand, alsof er iets aan hing. Het leek wel een beet, ook zag je twee rode bloedpuntjes in mijn teen staan. Ik raakte een beetje in paniek omdat mijn kont nog in het water hing, daar wilde ik zeker niet in gebeten worden. We weten niet wat het geweest is, de gids deed er een beetje geheimzinnig over. Gelukkig bleef het wel bij deze ene beet en konden we de rest van de tocht weer rustig genieten van de omgeving.

Hierna reden we door naar een tempel met loslopende apen. We kregen bananen die we mochten voeren aan de apen. Dit ging met een hoop kabaal en gevecht, echt heel leuk om te zien. Ook hebben we nog even een watervalletje bezocht. Terug in het hotel genoten van een biertje en een lekker avondmaal. Toen kwamen we erachter dat onze olifantenrit niet op de planning stond. Dit vonden wij erg jammer omdat we ons hier juist heel erg op verheugd hadden. Nadat Koen een aantal maal met het reisbureau had gebeld en met het personeel van het hotel had gesproken werd de trip alsnog geregeld. Met een gerust hart gingen we slapen in ons boomhutje.

Donderdag 18 september vertrok de rest van de groep alvast naar de drijvende huisjes, terwijl Koen en ik met een privé chauffeur naar de olifanten-ranch gebracht werden. Het regende heel erg hard, met onze poncho’s aan beklommen we de rug van de olifant. Alles was drassig en er stond een flinke laag water in de looppaden. Heel rustig stampte de olifant door het water het woud in. Toen het op een gegeven moment droog werd was het prachtig, toen konden we  ook wat foto's nemen. Koen mocht zelfs nog even op de kop van de olifant zitten. Het was lastig om door het gewiebel je evenwicht te houden, hij moest zijn benen dus flink achter de oren van de olifant klemmen. Telkens als Koen hem over zijn kop aaide begon de olifant heel diep te grommen, aangezien dat best dreigend klonk was ik bang dat het gevaarte op hol zou slaan. Koen was er echter van overtuigt dat de olifant het heerlijk vond en aan het 'spinnen' was. Hij begon zelfs liedjes voor de olifant te zingen en het was grappig om te zien dat zijn oren daar telkens op reageerden. Na een ritje van ongeveer een uur mochten we de olifant nog wat bananen voeren.

 

Daarna werden we door een bootje naar de drijvende hutjes gevaren. Helaas bleek de v-snaar kapot te zijn, die eerst nog even vervangen moest worden. In het zonnetje dus rustig gewacht tot we konden vertrekken. Onderweg hield het bootje er wederom mee op, deze keer was de benzine op. Gelukkig had de jongen een jerrycan bij zich om bij te kunnen vullen. Op de boot begon het ook weer hard te regenen en doorweekt kwamen we bij de hutjes aan. Het was een prachtige omgeving, afgezonderd van de bewoonde wereld en dus heerlijk rustig. De houten hutjes dreven op het water en er was alleen een dun matrasje en klamboe aanwezig. Wij kregen bij aankomst direct een heerlijk lunch en koud biertje. Vanaf ons hutje daarna een duik genomen in het warme water. Met een kano zijn we ook nog even een rondje om het eilandje gevaren. Daarna kwamen de drie andere vrouwen van de groep terug, zij hadden een waterval bezocht.

Tijdens het avondeten zaten we gezellig met de hele groep rond de tafel. Na het eten heeft Koen nog een paar nummers op gitaar gespeeld, er werd gezongen en veel gelachen. Toen onze gids iets “tropical Dutch” wilde horen (zou hij “typical” bedoeld hebben?) zette alle Nederlanders spontaan “een beetje verliefd” in. Uiteraard speelde de gids ook een paar Thaise nummers. Toen was het tijd voor de avondwandeling door de jungle. Wederom regende het hard, terwijl mijn bergschoenen nog nat waren van de olifantenrit. Gewapend met zaklantaarns en poncho’s gingen wij op pad. Het was een wandeling van ongeveer vijfenveertig minuten in het donker, we zagen niet echt heel erg veel. Wij zijn alleen een kikker en een grote enge vogelspin tegen gekomen. Na de wandeling nog even gezellig bij elkaar gezeten en rond 21:30 uur ging iedereen richting bed. Het was wel even zoeken naar het juiste hutje omdat er nergens verlichting was. Het matrasje op de grond was erg dun en hard, toch hebben we lekker geslapen.

Vrijdag 19 september werden wij om 6:30 uur gewekt door de gids en moesten we direct in een kano springen. We gingen hetzelfde rondje varen die we dag ervoor al met z’n tweeën hadden gedaan. Onderweg bleek de gids koffie en thee te hebben meegenomen, het was heerlijk om even rond te dobberen op het meer. Bij terugkomst was het tijd voor ons ontbijt. Aangezien het eindelijk eens droog was konden we onze natte kleding ophangen in het zonnetje. Met een boot werden we naar een ander gedeelte gebracht, waar we een jungle wandeling zouden maken. Het was een pittige wandeling, het was erg warm en de paden gingen alleen omhoog. Verder waren er veel bloedzuigers, die op een rare manier over het pad naar ons toe kwamen 'lopen'. Gelukkig waren mijn bergschoenen hoog en kon ik mijn pijpen in mijn sokken stoppen. Ik hoefde ze dus alleen van mijn kleding af te slaan, terwijl anderen wel regelmatig gebeten werden. Helemaal bezweet kwamen we bij een rotswand aan, het was de bedoeling dat we hier naar boven gingen klimmen. Hoe hoger ik klom des te meer ik het gevoel kreeg dat ik niet meer naar beneden durfde. Het was ook erg stijl en de stenen waren soms best glad. Koen verzekerde dat het allemaal goed kwam en met tranen in mijn ogen klom ik dus ook het laatste stuk omhoog. Bovenaan gekomen was het uitzicht erg mooi, maar door mijn toenemende angstaanval voor de afdaling kon ik er niet echt van genieten. Uiteindelijk kreeg Koen in de gaten dat ik echt bang was, met hulp van gids begon ik aan de afdaling. Hij was erg geduldig, hielp mijn voeten de juiste rotsen te vinden waardoor het na een tijdje beter begon te voelen. Daarna moesten we nog een aardig stukje terug naar de boot lopen.

Hongerig kwamen we bij de lunch aan, na het eten mochten we de rest van de middag lekker relaxen. Bij ons hutje zagen we dat Koen ook door een bloedzuiger gebeten was, het duurde lang voordat het bloedden stopte. Ons eerst flink ingesopt en daarna een plons in het meer genomen. Doordat het zonnetje nu scheen was het er nog veel mooier, het water was felblauw. Na het diner hebben we gezellig met de hele groep gezeten, alle goochel- en kaarttrucjes kwamen op tafel. Op een gegeven moment vroeg onze reisgenoot Lee of even naar ons hutje mocht gaan, maar ze wilde niet vertellen waarom. Na onze toestemming vertrok ze samen met Karin. Een kwartiertje later kwamen ze terug, waarop wij gelijk naar bed gestuurd werden. Natuurlijk deden wij dit braaf, iedereen liep achter ons aan. Toen we in bij ons hutje aankwamen zagen we dat ons matras vol lag met gekleurde lichtgevende staafjes. Deze hadden ze in ons bed gelegd om er een echte bruidssuite van te maken, dit was echt super lief van de meiden. Snel kropen we dus ons romantische bedje in.

Zondag 20 september hebben wij na het ontwaken gelijk onze tas ingepakt, het zonnetje kwam al lekker door. We kregen een mega dik flensje als ontbijt en daarna was het tijd om te vertrekken. Om 9:00 uur zaten we in de boot richting de pier. In het dorp werden we op de bus naar Puket gezet, de reis duurde ongeveer drie uur. Het Serena hotel lag net iets buiten het centrum en was een mooi hotel. Ondanks dat we niet eens in het centrum waren was het ook hier erg toeristisch. Helaas ontkwamen we ook niet aan de oude mannen die zich ophielden met jonge meisjes en jongens. Ze gedroegen zich walgelijk en ik moest me inhouden om geen ruzie te gaan maken. Gelukkig hoeven we hier maar één nachtje te blijven.

Voor het diner zijn we naar het stand gelopen en daar kwamen we een heel luxe restaurant tegen. We besloten ons lekker te laten verwennen van het geld dat we voor onze bruiloft cadeau hadden gekregen. Het was er rustig en we zaten aan een tafel met uitzicht op de zee. Het was een mooie avond met een prachtige zonsondergang. De bediening was top, er stond een man de hele avond naast ons tafeltje die ervoor zorgde dat na iedere slok je wijnglas weer netjes gevuld werd. Het eten werd door een Franse kok gemaakt en alles was heerlijk. Voor Thaise begrippen was het wel heel erg duur. Een voorgerecht, hoofdgerecht, toetje, fles wijn en sigaar kostte honderdtwintig euro. Bij vertrek kreeg ik zelfs nog een roos mee. Daarna zijn we romantisch over het strand gaan wandelen, tot Koen ineens buikkrampen kreeg en we dus snel terug naar het hotel moesten.

 

Maandag 21 september werden we naar de luchthaven gebracht voor een binnenlandse vlucht naar Cosa Moi. Eind van de ochtend kwamen we bij de pier aan, maar moesten daar nog drie uur wachten tot de boot zou vertrekken. We hebben wat in de zon gezeten, foto’s gemaakt en heerlijke verse nasi gegeten. De bootreis duurde nog eens tweeënhalf uur.  Aan het einde van de dag kwamen bij Resort Kotao aan. Onze bungalow lag direct aan het strand, het was een kleine sobere kamer, maar wel leuk. Toen ik een waszak zag liggen ben ik gelijk driftig alle vochtige was gaan verzamelen om deze door het hotel te laten wassen. Koen was ondertussen stiekem naar de receptie gelopen om te informeren naar de prijzen voor Paradise Zone. Dit gedeelte hoort ook bij het hotel, maar ligt boven op de berg. Hij was op de berg wezen kijken en als verrassing had hij de laatste vier nachten om geboekt naar de honeymoonsuite. Volgens zijn beschrijving was het een hele luxe kamer, met jacuzzi op het balkon en een prachtig uitzicht over de baai.

Begin van de avond vonden we een leuk restaurantje met uitzicht op zee. Het was een leuke plek, met lage tafels en kussens op de grond, er werd Bob Marley gedraaid en de jongen had ook dreads. Koen koos voor Barracuda en ik nam reuze garnalen. We hadden helaas geen tijd meer voor een toetje, want we hadden een massage besproken. In de Paradise Zone werden we verwelkomt door twee oudere vrouwtjes die ons van top tot teen zouden masseren. Het ging er erg hard aan toe, maar ik probeerde geen kik te geven. Ellebogen en knieën werden ingezet en ik zag dat er eentje zelfs over Koen heen liep. Na nog een aantal flinke rek en strek oefeningen waren we herboren. Aan het strand nog een tijdje zitten kletsen en van de prachtige sterrenhemel genoten.

Dinsdag 22 september kwam Ferry van duikschool Impian Divers ons ophalen. Eerst moesten we onze gegevens invullen en een paar pagina's uit een lesboek lezen. Daarna werd uitgelegd hoe een fles aangesloten moest worden, en was het tijd om duikpakken te passen. Na het eten begon het echte werk, met een boot vol duikers wrden we naar een duikspot gebracht. Met volledige uitrusting moesten we overboord springen en richting strand snorkelen. Ik merkte tijdens het snorkelen al dat ik behoorlijk in paniek raakte omdat ik het gevoel had niet genoeg zuurstof binnen te krijgen. Na een tijdje ging het wel wat beter, maar ik bleef het gevoel houden dat ik zou stikken. Tijdens de standaard oefeningen onder water raakte ik weer in paniek. Ferry was een fijne man, hij bleef heel kalm en probeerde het net zo lang tot ik de oefeningen goed uitgevoerd had. Ik moest ze ook wel goed uitvoeren omdat je anders je Padi niet kan behalen.

Met de boot gingen we naar een andere spot, waar we onze eerste echte duik zouden krijgen. Terug in het water raakte ik wederom in paniek, Ferry kreeg me weer kalm en samen begonnen we aan de eerste afdaling. Ik voelde me niet echt op mijn gemak en alle vissen die we zagen konden me niet echt bekoren. Niet alleen bleef ik het gevoel houden te weinig lucht te krijgen, ook kreeg ik mijn oren niet geklaard. We bleven telkens weer stijgen en dalen, maar één oor bleef dichtzitten. Op een gegeven moment vond ik het wel best, we bleven dus dalen terwijl mijn oor dicht zat. Ik was er al voor gewaarschuwd, maar het ging ook inderdaad heel erg pijn doen. Uiteindelijk gaf ik dus toch maar weer aan dat ik naar boven moest. Ferry gaf aan dat als ik mijn oren niet geklaard kreeg ik niet dieper kon, dit zou dan namelijk mijn oor beschadigen. Volgens hem kon het ook zijn dat ik littekens op mijn trommelvlies heb, waardoor het klaren niet lukt. Telkens zag ik Koen hand in hand met een Thais meisje voorbij zwemmen, terwijl ik heel erg mijn best deed, maar het echt niet wilde lukken.

Aan het einde van de dag zei Ferry heel lief dat het hem beter leek dat ik ermee zou stoppen. Hij had gezien dat ik het een marteling vond en er geen enige plezier aan beleefde. Ferry gaf aan dat dat toch niet de bedoeling van onze huwelijksreis kon zijn, we kregen ons geld dan ook gewoon terug. Koen was minder blij omdat hij graag zijn Padi wilde behalen, maar Ferry wist ook hem ervan te overtuigen dat hij boven water maar van zijn vrouw moest gaan genieten. Terug in het hotel een hapje gegeten en een potje pool gespeeld. Het dagje duiken was erg vermoeiend geweest en we besloten vroeg naar bed te gaan.

Woensdag 23 september werd Koen verkouden wakker, dat was anders het einde geweest van het duikavontuur. Ik was blij dat het nu niet meer alleen aan mij lag dat hij zijn Padi niet kon behalen. Die ochtend dus maar rustig aan het strand gelegen met een boekje. Voor de lunch heb ik Koen verrast met een heerlijke salade en shake die ze op de kamer kwamen bezorgen. Daarna hebben we een scooter gehuurd om het eiland te verkennen. Het bleek heel klein te zijn, met maar een paar wegen. Einde van de middag hadden we alles dus wel gezien en hebben we de scooter weer ingeleverd. Nog lekker uit eten geweest, een voetmassage genomen en een drankje gedronken in een reggae bar.

 

Donderdag 24 september gingen we verhuizen naar de Paradise Zone. Het was echt super mooi, allemaal verschillende vertrekken en overal keek je prachtig over zee uit. Je begon in de hal, via een deur kwam in de slaapkamer met balkon uit, daar zat dan weer een deur naar een ander balkon met jacuzzi, waarvan je zo de badkamer inliep. Dit is echt de mooiste kamer die ik ooit gezien heb. In de middag werden we opgehaald voor de Jamakiri Spa. Eerst gingen we een stoomkamer in, waarna we met een dikke laag Aloë-Vera werden ingesmeerd. Ingewikkeld in een laken moesten we zo een tijdje blijven liggen. Toen het smeersel werd afgespoeld voelde onze huid heel erg zacht. Daarna was het tijd voor een gezichtsbehandeling bestaande uit een scrub, maskers en heerlijk ruikende crèmes. Na een heerlijk kopje thee werden we meegenomen voor de massages. Het begon een beetje vreemd, ze hadden niet alleen de geuren van de massageolie verwisseld maar haalden bij Koen ook ineens hete stenen te voorschijn. Toen we aangaven dat ik de hot-stone behandeling gekozen had en Koen een Zweedse massage moesten we toch even van bed wisselen. Koen vond zijn massage niet erg bijzonder, het was niet stevig maar alleen wat aai-werk. Aangezien de massage een uur duurde was hij blij dat het op een gegeven moment afgelopen was. De hot-stone daarentegen was heerlijk, ik heb super genoten. Als afsluiting werd alle eelt van onze voeten verwijdert en hardhandig geborsteld. Rond 18:00 uur waren we klaar, de kosten van deze verwennerij was honderdtwintig euro.

Bij New Heaven heerlijk gegeten en daarna terug naar onze luxe hotelkamer. Bij de receptie een fles champagne en kaarsjes gehaald voor een romantisch avondje in ons bubbelbad. Echter verliep dit toch wat minder romantisch. Als eerste waaide het erg hard die avond, waardoor de kaarsen telkens uitgingen. Het bad gaf na een klein laagje al geen warm water meer, achteraf bleek dat de airco de hele dag had moeten draaien om warm water te krijgen. Daarnaast bleek de fles champagne oud, er was geen bubbel meer te bekennen en het smaakte ronduit smerig. We hebben wel erg gelachen, onze eerste nacht in de bruidssuite met een koud bad, windkracht tien, geen kaarsjes en een glas bocht! Na een kwartier zijn we het bad dus maar snel uitgesprongen om lekker warm in bed wat tv te kijken.

Vrijdag 25 september zijn we na het ontbijt naar de pier gelopen. Het was best een eindje lopen en het was zo warm dat we bezweet aankwamen. De winkeltjes bekeken, kleding gekocht en pizza gegeten. Begin van de middag waren we terug in het hotel en hebben we een snorkeltocht voor de volgende dag geboekt. Toen we terug waren op de kamer hebben we eerst lekker gedoucht en zijn daarna even gaan slapen. De rest van de middag hebben we doorgebracht bij het zwembad. Het water was heerlijk koel en in de schaduw kon je lekker een boekje lezen. Aan het einde van de dag begon het weer te waaien, op ons balkon hebben de zonsondergang bekeken. Daarna zijn we naar ons favoriete restaurantje op de pier gegaan.

Zaterdag 26 september werden we om 9:00 uur opgehaald voor de snorkeltrip. We waren met een grote groep en het was een oude boot. De loopbrug en de klim om aan boord te komen was erg gevaarlijk, maar gelukkig viel niemand tussen wal en schip. Volgens de folder kon je lekker relaxen aan boord, we hadden foto’s gezien van zonnende mensen op een mooie boot. Het was echter zo druk dat iedereen maar net een plekje had op het harde houten bankje om te zitten. We werden naar de eerste plek gevaren en daar ging iedereen het water in. Na ons duikavontuur was snorkelen heel relax, ik kreeg veel meer lucht dan uit de duikfles en door het zwemvest bleef je rustig dobberen. Koen had wel wat ruzie met zijn duikbril en snorkel, na twee wissels nam hij het water in zijn neus maar voor lief. De stops waren heel verschillend, de ene keer heel diep, de andere keer ondiep en sommige met mooi koraal. We hebben veel vissen gezien en ze kwamen heel dichtbij. Koen heeft zelfs een zwart gestreept visje aan zijn staart getrokken. Verder zagen we zeekomkommers en een schorpioenvis.

Er was die ochtend ook een schildpad gespot, maar deze zijn we helaas niet tegen gekomen. Op een gegeven moment zagen we hele grote vissen, ze waren best dichtbij en keken ons aan. Toen ik ineens weer vissen zag met puntige bekkies (net als in het Dominicaanse Republiek) probeerde ik onder water naar Koen te gebaren dat ik ze een beetje eng vond. Op dat moment begon hij ineens heel hysterisch om zich heen te slaan. Ik had geen idee wat er precies gebeurde, maar uiteraard deed ik gezellig met hem mee, in de veronderstelling dat de ‘puntige monsters‘ hem geprikt hadden. Na flink te hebben geslagen met mijn handen, wild te hebben gepeddeld met mijn flippers en oergeluiden uit de snorkel te hebben gebruld, was ik dan eindelijk in staat te informeren wat er nou gebeurd was. Het waren niet de enge vissen geweest, maar het bleek een schattig klein zwart visje te zijn die telkens met zijn snuitje Koen’s been aanraakte. Het was een mooie trip en eind van de middag stonden we weer op de pier. Koen's rug was heel rood, door mijn zwemvest had ik alleen mijn billen en kuiten verbrand. Na het douchen ons ingesmeerd met een flinke laag Aloë-Vera. Na een dutje leken we nog roder geworden te zijn, we besloten dus om maar in het hotel een hapje te eten. De rest van de avond hebben we bloot op bed onder de airco gelegen, onze lichamen gloeide vreselijk en het was erg gevoelig.

Zondag 27 september besloten we ergens anders te gaan ontbijten, elke ochtend hetzelfde ontbijt begon behoorlijk te vervelen. In het restaurantje aan de pier bestelde ik toast met pindakaas en een pannenkoek met chocopasta. Na al die eieren was super gelukkig met dit ontbijt. Verder hebben we het lekker rustig aan gedaan. We hadden nog steeds last van onze gegrilde lijfjes en zijn dus met een biertje en chips in een koude jacuzzi gaan zitten. De laatste avond zijn we voor de laatste keer in ‘ons’ restaurantje aan de pier gaan eten. Na het eten hebben we een wijntje en cocktailtje gedronken en lekker met de muziek meegezongen. Veel bekende nummers maar dan door onbekenden gezongen, we hadden een soort spelletje bedacht wie het eerst de juiste artiest kon raden. Heel simpel, maar wel erg gezellig. Later die avond de koffers nog even ingepakt.

 

Na een snel ontbijt vertrokken we maandag 28 september met de taxi naar de pier. De laatste avonden had het flink gewaaid, maar ook deze ochtend stond er een behoorlijke wind. De zee was ook erg wild en de boot deinde van links naar rechts. Na een tijdje begon Koen groen te zien en we besloten om boven op het dek te gaan zitten, in de hoop dat frisse lucht hem goed zou doen. Dit was makkelijker gezegd dan gedaan omdat de boot zo bewoog was het lastig om in een rechte lijn te lopen en sloeg je steeds overal tegenaan. Eenmaal boven was de frisse wind inderdaad lekker, maar ook hier ging de boot flink op en neer. Koen bleef een tijdje rustig naar de horizon staren om zijn maag te doen geloven dat er niets meer bewoog. Later kwam er een jongen het dek opgelopen, die er ook erg slecht uitzag. Hij ging bij de railing staan, maar aangezien wij ‘wind mee’ zaten was dat geen goed plan. Ik moest er wel om lachen, maar we zijn wel snel naar de andere kant van de boot gevlucht om geen stukjes om onze oren geslingerd te krijgen. Ook een ander meisje die kort ervoor nog flink aan het eten was moest op een gegeven moment overgeven. Ik voelde me af en toe wel een beetje misselijk, maar gelukkig wisten wij alles binnen te houden. Het was in ieder geval een lang en heftig reisje.

Op de luchthaven van Kosomoi kregen wij de mogelijkheid om een eerdere vlucht te nemen, dat was super want zo konden we nog wat langer door Bangkok struinen. Na het inchecken in het Twin Tower hotel namen we een tuktuk naar het mega grote winkelcentrum MBK. Gelukkig was alles overdekt, want het regende weer (of nog steeds) in Bangkok. Wij waren blij dat we een week op Koh Tao waren geweest zodat we toch nog van de zon hadden kunnen genieten. Het winkelcentrum was echt veel te groot en er liepen massa’s mensen. Ik was niet echt in een shopping-mood en alle winkeltjes hadden dezelfde spullen. We hebben een lekkere vette hap genomen bij de Burger King. Terug in het hotel kwam de jongen Koen's handgemaakte pakken afleveren. Daarna nog even een biertje gedronken en was het tijd om te gaan slapen.

Dinsdag 29 september moesten we vroeg het bed uit. Snel douchen en ontbijten, om daarna te vertrekken naar de luchthaven. Helaas bleken we bij aankomst vertraging te hebben en moesten we ons een paar uur vermaken in de winkeltjes. Koen probeerde nog wel om onze tickets over te boeken naar business-class, maar dit zou 1600 euro extra kosten. Echt belachelijk, ook de terugreis zaten we dus gewoon weer krap en strak in het toestel. Wel kregen we een flesje champagne en allerlei nootjes omdat ze begrepen hadden dat het onze huwelijksreis was. Dat was dan wel weer erg aardig van het personeel.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.