Kenia 2007

Maandag 3 september kwamen Sander en ik in de ochtend aan in Kenia aan, we werden naar een hotel in Mombassa gebracht. De reis was er lang, maar verliep voorspoedig. Doordat we 's nachts reisde heb ik zelfs drie uurtjes geslapen. Martinair had entertainment-setjes aan boord, je hebt dan je eigen schermpje met keuze uit een stuk of acht films. Wild Hogs was een leuke film en zo ben je lekker alweer bijna twee uur verder. Wij waren hongerig toen we eindelijk in het hotel aankwamen, helaas waren wij pas bij de lunch welkom. Tegen betaling konden we toch nog even snel een ontbijt achterover slaan. Na het ontbijt heerlijk een paar uurtjes geslapen. Daarna zijn we het hotel uitgelopen om langs een grote weg een beetje te wandelen. Uiteraard werden we regelmatig aangesproken door mensen die iets probeerde te verkopen. De zon was zo vreselijk warm dat we ook weer snel terug zijn gegaan.

In de hotelkamer aangekomen waren er apen op het balkon. Gewapend met fototoestel naar buiten gegaan om mooie plaatjes te schieten. Heel erg leuk om ze vanaf je balkon door de bomen te zien springen. Een jong aapje kwam zelfs bij ons op balkon zitten, hij probeerde er met een stukje plastic vandoor te gaan. 

Na het diner zijn we vroeg gaan slapen, we hadden een behoorlijke jetlag terwijl er maar een uur tijdsverschil is.

Dinsdag 4 september werden we om 7:00 uur opgehaald door onze privé chauffeur Martin. Na twee uur rijden waren we bij natuurpark Tsavo East National Park. Zelfs in het busje konden we onze ogen niet open houden, het lijkt wel een chronische vermoeidheid. Gelukkig mochten we even onze benen strekken voordat we het park in gingen. Na tien kilometer rijden begonnen we de eerste dieren te zien, vooral hertachtige en zebra's. Later zagen we ook een moederolifant de weg oversteken. Aan beide kanten stonden busjes en haar jong stond nog aan de overkant. Ze ging de busjes wegjagen zodat haar kindje veilig kon oversteken. Erg indrukwekkend toen ze met haar oren klapperend richting ons busje kwam rennen, gelukkig wist onze chauffeur het gaspedaal goed te vinden.

 

Begin van de middag kwamen we aan bij Voi Safari Lodge. Een oud, klein en super gehorige kamer. Het uitzicht was echter prachtig, we hadden uitzicht over een waterplas waar buffels en olifanten stonden te drinken. Helaas had ik hoofdpijn. Het koude water van het zwembad was lekker, maar de hete zon maakte het er niet beter op. Aangezien we eind van de middag weer een game drive hadden heb ik maar een overdosis pijnstillers genomen en dit hielp gelukkig. Tijdens de game drive zagen wij een hoop zebra’s, olifanten en hertjes. Ineens begon de gids te scheuren, hij zei niets maar het was duidelijk dat er iets aan de hand was. We kwamen aan bij een plek waar al veel andere busjes stonden, ineens zagen we een grote groep leeuwen. Ze liepen over de weg tussen de bussen door, in de buurt stonden gnoes. Het was erg gaaf om ze zo dichtbij te zien, het was wel wat minder dat sommige busjes ze begonnen te achtervolgen en bijna klem reden. Hierdoor werden sommige leeuwen van de groep afgezonderd en werd ook de jacht verstoord. Er waren ook toeristen die allerlei geluiden begonnen te maken om de aandacht te trekken, hierdoor begon het een beetje op een dierentuin te lijken.

Terug bij de lodge hebben we heerlijk gegeten, waarna we naar de observatietunnel in de kelder zijn gaan kijken. Door deze tunnel kon je heel dicht bij de waterplas komen, maar dan wel veilig achter dikke muren en tralies. Eerst waren er olifanten bij de plas aan het drinken, wij stonden op nog geen drie meter van deze reusachtige dieren. De dieren trokken zich niets van ons aan, wij waren natuurlijk ook heel erg stil om ze vooral niet te storen. Helaas kwamen er na een tijdje een groep herriemakers aan, ze schreeuwden en liepen stampend van de trap af. Hierdoor vertrokken de olifanten. Ik snap niet wat zulke mensen op safari komen doen, een dagje dierentuin een passender uitje voor dit soort mensen. Toen iedereen weer weg was verschenen er leeuwen, het was inmiddels donker. Wij hebben nog een tijdje staan kijken hoe de volwassen dieren dronken en de welpjes met elkaar speelden. Rond 22:00 uur zijn we gaan slapen omdat de volgende dag de wekker weer vroeg zou gaan.

Woensdagochtend 5 september vertrokken we richting Amboseli. Eerst een ritje van twee uurtjes over de geasfalteerde hoofdweg, waarna we even onze benen even mochten strekken. Helaas had ik weer hoofdpijn, het zal een combinatie zijn van een slechte stoel, veel gehobbel, stof, warmte en te weinig drinken. Je kunt ook niet meer gaan drinken aangezien ik anders door het gehobbel ieder half uur naar het toilet moet, wat dus niet kan. Bij een winkeltje stond een mooi olifant-beeldje van hout, de verkoper wilde er 4000 shilling voor hebben, Na lang kletsen en stug volhouden mocht ik het beeldje uiteindelijk, samen met een giraf-beeldje, voor 2000 shilling meenemen. Dit is omgerekend ongeveer tweeëntwintig euro. Hierna sloeg de chauffeur een onverharde weg in, met een hoop geschut en geratel vervolgde we onze weg. Ik denk dat doktoren erg verbaast waren geweest als ze röntgenfoto gemaakt hadden. Ik voelde mijn hartslag namelijk ergens bij mijn navel, en als ik moest plassen kreeg ik spontaan druk op de borst! :))

Begin van de middag kwamen we helemaal door elkaar geschut en bedekt onder rood stof aan bij Sopa Lodge. De deur van de bus sluit blijkbaar niet helemaal goed, als je dus over de rode zandwegen rijdt staat ook de binnenkant van de bus vol stof. Amboseli is het gebied van de Masai, wij sliepen dan ook in een leuk rond kleihutje. Er was geen airco aanwezig, maar toch was het heerlijk koel binnen. Alleen in de avond was er een paar uur elektriciteit, dan kon je een lamp gebruiken of de batterijen van het fototoestel opladen. Het personeel waren hele lange mannen gewikkeld in rode doeken. Ze droegen slippers van autobanden en hadden grote gaten in hun oorlellen. Een leuke plek om te overnachten en heel verschillend met de dag ervoor. Eind van de middag hadden we onze gamedrive, vooral veel olifanten gezien en ook een nijlpaard. Op de terugweg begon de bus vreemd te doen, maar gelukkig kwamen we niet stil te staan. Er bleek iets met de aandrijving aan de hand te zijn, maar volgens Martin was er niets aan de hand: Hakuna matata. In het hotel nog even een smsje naar Seseko, het Afrikaanse ex-vriendje van Marloes, gestuurd. De volgende dag zouden wij namelijk in Nairobi aankomen en het zou leuk zijn als we elkaar dan weer even konden ontmoeten.

 

Eerst een snel ontbijt en daarna een nog snellere douche, zaten we donderdagochtend 6 september weer fris en fruitig in het busje. Elke ochtend heeft de chauffeur de bus weer netjes van binnen en buiten gewassen. Martin heeft trouwens malaria, hij slikt daarom heel veel pillen en zit soms ook behoorlijk te zweten achter het stuur. We begonnen de dag met een gamedrive van twee uur, waarna we doorreden naar Nairobi. De weg was weer lang en hobbelig, ik besloot om de achterbank eens uit te proberen, Ondanks dat ik soms tegen het plafond aanschoot, toch lekker even geslapen. Onze lunchpakketten hebben we met de andere Nederlandse toeristen tijdens een stop opgegeten. Eind van de middag kwamen we dan eindelijk in Nairobi aan. Martin was zo aardig om nog even langs een pinautomaat te rijden, anderen hadden dit ook aan hun chauffeur gevraagd maar zij vonden het niet veilig genoeg. Gelukkig was Martin een stuk relaxer en bij het hotel gaven wij hem dan ook 1000 shilling voor de moeite.

Het hotel waar wij overnachten was heel erg luxe. Ik keek mijn ogen uit, dit was wel even wat anders dan de vorige accommodaties. Op de prijslijst zagen wij dat één overnachting hier US$ 250,- kost. Wij waren hier niet echt op voorbereid, in mijn koffer zaten alleen een paar oude broeken, shirts, teenslippers en bergschoenen. Na het douchen dus een broek aangetrokken die het minst rood was met een witte blouse. Mijn bergschoenen onder de kraan maar een beetje proberen schoon te krijgen. Waarna een laagje make-up het geheel een beetje toonbaar moest maken tijdens het diner. Rond 19:00 uur zijn we buiten gaan zitten om op Seseko te wachten. De tijd verstreek maar geen Seseko, ook antwoordde hij niet meer op onze smsjes. We vielen inmiddels bijna om van de honger. Van een beveiliger mochten wij zijn telefoon gebruiken zodat we hem even konden bellen. Ik hoorde Seseko verbaast mijn naam noemen, maar de rest kon ik niet verstaan door de harde muziek op de achtergrond. De bewaker probeerde het daarop in het Swahilli, hij vertelde ons dat Seseko in de bus zat en dus onderweg was.

Een uur later kwam hij dan eindelijk aanlopen, het was erg leuk om hem weer te zien. Bij de receptie betaalde wij een extra diner, zodat Seseko gezellig met ons mee kon eten. Hij werd heel verlegen toen hij in het restaurant zat met zijn dreads en grote muts. De overige gasten zagen er ook inderdaad behoorlijk netjes uit, zelfs de toeristen van onze groep verschenen allemaal in prachtige jurkjes met hakschoentjes. Na het eten zijn we dus snel naar onze hotelkamer gegaan, daar gezellig zitten kletsen. Aangezien ik hem destijds in Nederland de vogeltjesdans had geleerd, was het nu zijn beurt om mij een raar dansje te leren. We hebben erg gelachen, maar het dansje ging me goed af...ik had talent! Hij stelde voor om ergens wat te gaan drinken, na wat rond te hebben gelopen kwamen bij een rockcafé uit. Hier gezellig een biertje gedronken en een korte cursus Swahilli gekregen. Rond middernacht bracht hij ons terug naar het hotel. Het was rustig op straat, maar we werden wel een paar keer lastig gevallen door opdringerige zwervers. Gelukkig spreekt hij de taal en wist snel van ze af te komen. Het was een hele leuke avond geweest, het is ook fijn dat hij ons echt als vrienden ziet en niet als dollarbiljetten. Toen wij erachter kwamen dat hij geen geld voor de bus had boden wij aan die 200 shilling te betalen. Hij wilde dat echter niet aannemen en heeft dus het hele eind terug naar huis gelopen.

Vrijdag 7 september gingen wij vroeg in ochtend naar Lake Nakuru, dit was een ritje van drie uur met twee stops onderweg. Hier kwam de cursus van Seseko gelijk goed van pas. Als ik vriendelijk "no thanks" tegen verkopers zei leek het telkens of zij het niet begrepen en bleven je dan volgen en lastig vallen. Nu ik echter "hapana" riep waren ze direct verdwenen. Het was grappig om hun verbaasde gezichten te zien en moest dan ook mijn best doen om niet in de lach te schieten. Lake Nakuru is erg mooi, het water ziet roze van de flamingo's. Ook is het landschap hier heel anders, in plaats van uitgestrekte vlaktes straan hier juist veel bomen. Ik hing uit het dakje van de bus te genieten, er waren struiken met gele bloemen en deze roken ook nog eens heerlijk. Verder waren er ook nog pelikanen en buffels te zien. Eén buffel was heel agressief, hij stond met een kwade kop naar de bus te kijken waarbij hij hard lucht blies uit zijn hoofd. Een prachtig imposant beest. Ineens zagen wij een antilope in een boom hangen. Althans wat er van de antilope over was, waarschijnlijk was hij ten prooi gevallen aan een luipaard. Verder zagen we een gewonde baviaan gezien, hij liep zo slecht dat hij binnenkort vast opgegeten wordt.

 

Lodge Lake Nakuru was klein en simpel, maar eigenlijk precies zoals wij de accommodatie tijdens deze rondreis verwacht hadden. Het toilet was grappig, ze hadden een nieuwe tegelvloer in de badkamer gelegd zonder de pot te verhogen. De laatste keer dat ik op zo'n lage toilet gezeten heb, was denk ik ergens op de kleuterschool. Het eten was erg lekker, al was de grote eetzaal wel erg ongezellig en lawaaierig. De avondrit door het park was ook erg leuk, wij hebben weer veel dieren gezien. Het was nog even spannend toen een busje een lekke band kreeg in de buurt van een stel neushoorns. Alle andere bussen schoten te hulp door rondom de kapotte bus te gaan staan. Op deze manier waren wij een soort schild, waardoor de man naar buiten kon om zijn band te vervangen. Je zag dat Martin vol spanning, en met zijn voet op het gaspedaal, de neushoorns goed in de gaten hield. Ze lijken een beetje sloom, maar schijnen erg agressief te zijn. Met hun neus kunnen ze flink wat schade aanrichten, volgens Martin konden ze met gemak de autodeur doorboren.

Zaterdagochtend 8 september was het erg fris, ondanks mijn dikke vest zat ik te trillen aan de ontbijttafel. Sommige toeristen hadden zelfs de hele nacht wakker gelegen door de kou. Al is het toch best wel prettig dat het hier elke avond afkoelt, daardoor lig je niet benauwd en zweterig in bed. Na het ontbijt vertrokken we naar Masai Mara. Dit was weer een rit 300 kilometer, waar wij zes uur over gedaan hebben. Wederom waren we helemaal rood en hadden ook keelpijn van alle stof in de bus. Bij de lodge aangekomen kregen we een vies oud hutje met een gore douche. We zagen dat de andere reisgenoten veel betere kamers hadden, maar ik was echt te moe om erover te klagen. Tijdens de lunch werden wij ook nog eens onder een boom gezet, waardoor je je eten moest beschermen tegen vallende bladeren en vogelpoep. Doodmoe zijn wij daarna op de kamer even een uurtje gaan slapen. De lange ritten over de slechte wegen beginnen een beetje op te breken, na uren reizen ben je echt gebroken. De gamedrive aan het eind van de middag was geweldig en maakte een hoop goed. Er zaten veel leeuwen met welpjes in het park. Wij hebben echt hele mooie foto's gemaakt en enorm genoten. Na het avondeten nog even gekeken naar traditionele Masai dansen, waarna we lekker ons bed zijn ingedoken.

Zondag 9 september zouden we eigenlijk drie aparte ritten maken, maar Martin stelde voor om gewoon de hele dag door het park rijden. We vertrokken om 7:30 uur met een lunchpakketje en zouden rond 16:00 uur weer terug zijn. Ik vroeg me wel af hoe dat qua plas-stops moest, wij dronken namelijk al erg weinig maar soms moet je dan toch. Daarnaast had ik ook last van diarree, na het ontbijt had ik mijn laatste pilletje al ingenomen. Ik zat dus niet erg prettig in de bus, mijn darmen waren druk aan het verkrampen. Je kunt hier niet zomaar achter een bosje gaan zitten, zonder op de menukaart van een of ander roofdier te staan. Onze chauffeur was zo lief om via zijn radiosysteem te vragen of er iemand medicijnen voor mij had. Een paar minuten later kwam er dan ook een busje dicht naast ons rijden, via het dak kreeg een in eens stripje pillen van een andere toerist. Na nog twee pillen te hebben ingenomen werd mijn buik rustig, en werd het toch nog een hele gave dag.

Die acht uur vlogen voorbij en wij hebben super veel dieren gezien. Er was een leeuwin die een gnoe gevangen had en deze in de schaduw probeerde te slepen. Dat was een behoorlijke klus omdat een gnoe groter is dan een leeuw. Volgens de gids zagen we ook een luipaard, daarmee was op dat moment de big five compleet. Het beest lag op een heuveltje in de zon te luieren, we konden dus prachtige foto's van hem maken. Daarna scheurde het busje verder, een eind verderop was een luipaard met haar jong aan het eten van een antilope. Na een tijdje gekeken te hebben bleek het jong van de antilope er ook nog rond te lopen, de volwassen luipaard ging in sluiphouding om ook deze te vangen. Alle busjes stonden erbij en alle camera's stonden op scherp. Ineens begon de luipaard te rennen en dook boven op de jonge antilope. Hij beet hem niet dood, maar hield zijn nek in zijn bek terwijl hij een beetje rondliep. Toen hij in het gras ging liggen en zijn beet verslapte zag je de antilope ineens weer spartelen. Het duurde naar mijn mening echt veel te lang voordat het beestje eindelijk dood was, mijn maag begon dan ook een beetje om te draaien.

Voordat we de grens bij Tanzania overgingen mochten we even naar het toilet. Het was een houten hokje bij de grensovergang, waar we allemaal braaf in een lange rij stonden te wachten. Toen ik aan de beurt was zag ik een hele enge spin aan de binnenkant van de deur zitten. Kippenvel over mijn hele lijf en ik twijfelende ik wel durfde. Ik moest erg nodig, dus er zat niets anders op dan de deur te sluiten en heel snel te plassen. Ik stond mega snel weer buiten en was blij dat het gelukt was. Het meisje die daarna aan de beurt was durfde echter niet. Haar vriend ging daarom, samen met Sander, en gewapend met een spuitbus naar binnen. Toen de deur dichtviel moest iedereen wel even lachen, twee mannen die verdwijnen in het ladies toilet. Hoe vaker zij echter met de spuitbus spoten, des te meer spinnen er tevoorschijn kwamen. Onder de spleet van de deur kwamen ze naar buiten rennen, waardoor wij nu ook daar stonden te gillen als malloten. Toen de jongen en Sander weer naar buiten kwamen zag ik een hele grote spin op de broek van die jongen zitten. Ik wees op zijn been en riep verschrikt: 'SPIN!!'. Op het moment dat hij de spin van zijn been af wilde slaan begon dat beest te springen. Dat was echt heel erg eng en alle vrouwen begonnen wild rond te rennen. Het meisje besloot uiteindelijk om het hokje toch maar niet meer in te gaan.

 

Direct over de grens werden de busjes geparkeerd bij een rivier, boven op de heuvel stonden echt heel veel gnoes. Hier zouden we in de bus onze lunchpakket opeten. Na een paar minuten werd de bus echter gestart en scheurde we over het hobbelige landschap heen. Mijn lunch lag door de bus en wij begrepen totaal niet wat er aan de hand was. We zagen wel dat alle busjes aan het racen waren. Het waren er wel veertig en iedereen was aan het voordringen om het beste plekje te veroveren. Toen we een plekje gevonden hadden vertelde Martin dat het de tijd was voor de oversteek van de gnoes. Deze oversteek maken ze maar eenmaal per jaar, waardoor sommige mensen hier al uren stonden te wachten. Wij hadden dus geluk dat het precies deze dag ging gebeuren en eigenlijk ook net pas waren aangekomen. Het was best grappig om te zien. Eerst zie je dat niemand durft, maar zodra er één gnoe in het water springt gaat de rest er domweg achteraan. Er lag ook een krokodil aan de kant, maar deze deed niets. Meestal vallen er veel doden onder de gnoes, sommige verdrinken en anderen worden opgegeten. Toch viel dat deze keer volgens mij wel mee, wij zagen de meesten namelijk toch veilig de overkant bereiken.

Hierna reden we weer terug naar Kenia, bij de grens werd er gestopt bij een monument die de grenslijn aangeeft. Hier hebben we een groepsfoto gemaakt met de mensen uit de busjes waarmee we steeds samen reden. Een aap had dit vanuit de struiken zitten bekijken en pakte zijn kans. Hij sprong op het dak van een busje en stak snel zijn armpje naar binnen. Even grabbelen en hij ging er vandoor met een heerlijk wit broodje uit het lunchpakket. De mensen uit die bus hadden geluk gehad, want hij had ook de tas met belangrijke papieren kunnen pakken. Langzaam zijn we door het park terug gereden naar onze lodge. De avond hier rustig doorgebracht, helaas zit de safari er alweer op.

Maandag 10 september was een erg lange dag, vroeg in de ochtend vertrokken om rond de middag bij het Carnivoor-restaurant in Nairobi aan te komen. De bediening kwam telkens met lange spiesen waar grote hompen vlees aanhingen langs de tafels. Daar werd op je bord stukken vlees vanaf gesneden. Als je voldoende gegeten had kon je een vlaggetje omhoog steken, maar tot die tijd bleven ze je bord non-stop vullen. Het was erg lekker, struisvogel was mijn favoriet maar ook springbok was erg lekker. Krokodil vond ik wat minder, dat lijkt een beetje op taai kippenvlees met een sterke vissmaak. Iedereen zat propvol toen het vlaggetje eindelijk gehesen werd. De meesten kregen het toetje niet eens meer naar binnen.

Hierna werden we naar het vliegveld gebracht. De oude kleding die ik tijdens de safari had gedragen aan de chauffeur gegeven. Hij wilde dit graag hebben voor zijn vrouw en zus, volgens hem kregen zij met bleek al de rode stof er wel weer uit. Tevens het resterende bedrag van zijn in totaal US$ 40,- fooi gegeven. Het toestel bleek vertraging te hebben omdat de landingsverlichting niet werkte. Uiteindelijk gingen we de lucht in en bleek de vlucht maar 45 minuten te bedragen. In het vliegtuig lag een boekje over de big five, waardoor onze big five ineens toch een big four bleek te zijn. Het beest dat volgens de gids een luipaard was bleek een cheeta te zijn. Nu wordt de cheeta in het Nederlands ook wel jachtluipaard genoemd, maar ik geloof niet dat we daarmee wegkomen ;)! Na de vlucht nog een busrit van een uur en een oversteek met een pont. Het was erg grappig om alle lokale mensen te zien rennen om de pont nog te halen, met hele zware spullen op hun hoofd. Rond 23:00 uur kwamen we dan eindelijk bij ons hotel aan. Het zijn twee complexen die bij elkaar horen, Neptune Beach en Neptune Paradise. Wij zaten in het nieuwste complex, de kamer was erg mooi en netjes. Nog een klein hapje gegeten en een rum-cola gedronken, daarna was het tijd voor een douche en nachtrust.

Het was heerlijk dat we dinsdag 11 september eens niet door de wekker vroeg wakker gemaakt werden. Na een rustig ontbijt dingen we naar het strand. Er stonden geen strandstoelen op het strand, alleen op het verhoogde gedeelte bij het zwembad. Dit was wel jammer omdat ik altijd liever aan het strand lig, later bleek echter dat het door de vloed kwam. Het strand was in de middag helemaal verdwenen. Na een paar uurtjes verdween de zon achter de wolken en begon het te regenen. Niet van die tropische buien als in Jamaica, maar te vergelijken met een regenachtige dag in Nederland. We raakten tijdens de lunch aan de praat met een stel uit Rotterdam en Den Haag, die tijdens de safari in de andere busjes hadden gezeten. Het waren erg leuke mensen, met erg veel humor. Na het eten besloten we dus met Carl en Marco te gaan tafeltennissen. Het hotel besloot een competitie waterpolo tussen beide hotels te organiseren. De heren deden hieraan mee, terwijl Tina en ik vanaf de kant voor de nodige support zorgden. Het ging er hard aan toe, in het team zat dan ook een hele dikke Fransman die al snel de bijnaam "Hypo" kreeg. Hij sprong vrolijk op iedereen, waarna hij ze vervolgens een tijdje onder water hield. Carl moest het opgeven omdat zijn kuiten helemaal verkrampt raakten. Sander maakte uiteindelijk het winnende doelpunt en werd als een held door zijn teamgenoten door de lucht gegooid.

Gezellig na het avondeten met Steve, van het animatieteam, en een paar Belgen een potje gaan poolen. Daarna kwamen wij Tina, Carl, Marco en Marianne weer tegen bij de bar. Wij hebben heerlijk geouwehoerd en gelachen, waarbij de rum flink bleef stromen. Normaal hou ik Nederlanders liever op afstand tijdens vakantie, maar met deze mensen klikt het heel erg goed. Rond middernacht sloot de bar en werden we doorverwezen naar de betaal-bar van het resort. Na flink zoeken bleek deze bar echter ook gesloten te zijn. Carl was hier zo boos over dat de directie de volgende dag een koelkast met bier op zijn kamer lieten bezorgen om het goed te maken.

Woensdag 12 september was een lekkere warme dag. Ik heb heerlijk in de zon gelegen, een boekje gelezen, gezwommen en zelfs een kleurtje opgelopen. Carl en Tina hebben ons ook het spelletje Back Gamon uitgelegd en dat hebben we samen dus een tijdje gespeeld. Op het strand wordt je wel erg lastig gevallen door de beach-boys. Ze zijn allemaal best aardig, maar toch blijft het vervelend dat er telkens mensen om je heen hangen. Na de nodige vragen te hebben beantwoord de jongens verder genegeerd en samen over het eb gewandeld. We zagen een mooie rode zeester liggen, ook waren er veel zee-egels aanwezig. Zelfs iets zien lopen dat op een grote felgekleurde spin leek, hij zat in een schelp verstopt. Toen de beach-boys alles begonnen op te pakken en met stokjes erop aan het tikken waren om onze aandacht te trekken, ben ik toch even boos geworden. Daarna dropen ze dan toch eindelijk af. Na het avondeten zijn we vroeg naar bed gegaan. De oor- en keelpijn die ik voor de vakantie had leek, ondanks de antibiotica, weer terug te komen. Ook had ik nu al drie weken diarree en voelde ik mij dus niet echt lekker.

De ochtend van donderdag 13 september heerlijk op het strand doorgebracht. Na de lunch moest ik met de heren klaverjassen omdat zij één persoon tekort kwamen. Dat spel heb ik een jaar of tien weleens gespeeld, maar ik kan er echt niets van. Toch had mijn Haagse-maatje geen enkel medeleven met mij, ik kreeg telkens flink op mijn kop als ik het niet goed deed. Ik was al trots op mijzelf als ik de juiste kaart speelde, terwijl Carl verwachte dat ik ook nog eens bijhield welke troefkaarten er nog in het spel zaten. Mijn nederlaag werd gelukkig onderbroken doordat wij een afspraak hadden bij de massagesalon. Voor zeventien euro kreeg we een full body massage van een uur, heel ontspannen was het echter niet. De dames stonden volgens mij de laatste roddels door te nemen in het Swahili, waardoor ze af en toe gewoon vergaten om te masseren. Daarnaast werd er regelmatig tegen het bed aangestoten of werd er ineens een tafeltje over de grond geschoven, waardoor je je rot schrok. De dag weer afgesloten met het vast clubje. Er kwamen weer allerlei sterke verhalen omhoog waardoor we ons de hele avond bescheurd hebben van het lachen. Deze keer waren we ook qua drank slimmer, voor sluitingstijd bestelden we nog snel een hoop rum. Toen dit uiteindelijk ook op was zijn we toch maar braaf naar bed gegaan.

Vrijdag 14 september weer heerlijk lui aan het strand gelegen en regelmatig onze buikjes vol gegeten. Eind van de middag gingen de heren op het strand voetballen. Langs de zijlijn wat actiefoto's gemaakt, waardoor ik natuurlijk een makkelijke prooi was voor de beach-boys. Ik geloof dat ik ze allemaal gesproken heb, toen ik echter zag dat ik behoorlijk rood aan het worden was ben ik snel naar mijn parasol gevlucht. Toen wij in de avond weer met z'n alle aan de bar zaten kwamen er drie andere Nederlanders bijzitten. De sfeer werd direct heel anders, ze waren heel erg opdringerig en gedroegen zich een beetje overdreven. Niemand kon hun aanwezigheid waarderen en dus spraken we af dat wij de volgende avond weer gewoon met z'n zessen zouden blijven.

Zaterdag 15 september was een bewolkte dag, ook waaide het behoorlijk. Op een strandstoel dus lekker mijn boek uitgelezen. Na de lunch op de hotelkamer liggen luieren tot het diner. Hier hadden we een tafel voor zes personen gereserveerd, waarna we doorgingen naar de bar. Het was weer erg gezellig en al snel liepen de tranen over mijn wangen van het lachen. Helaas kwam ook aan deze leuke avond een einde, we spraken wel af dat we over drie maanden een reünie zouden in Nederland.

Zondag 16 september was dan echt onze laatste dag aangebroken. We hebben nog lekker een paar uurtjes in zee doorgebracht. Tot Sander ineens gillend op een klapperende rog bleek te staan, toen durfde ik gelijk niet meer. Begin van de avond de koffers ingepakt en vroeg naar bed, rond 3:00 uur vertrekken we richting huis.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.