Italië 2010

Donderdagnacht 31 juli reden Koen en ik rond 1:30 uur richting Milaan. Begin van de middag kwamen we bij een leuk hotel aan. Eerst even een uurtje geslapen, waarna we snel een Burger King ingedoken zijn. Op de hoek van het hotel zat een cafeetje, hier nog een biertje gedronken en toen vroeg naar bed. Zaterdag 1 augustus reden we na een uitgebreid ontbijt door naar Bolsena. Het appartement was erg mooi en ruim, het leek een beetje op een kerker van een kasteel. Het was er heerlijk koel doordat de muren heel dik waren. Aan de voorzijde is een tuin en een zwembad naast de woning. De badkamer was alleen wel aardig vies.Begin van de avond boodschappen gedaan in het centrum van Bolsena en een pizza gegeten. De rest van de dag een beetje gelezen en geluierd.

Zondag 2 augustus konden we lekker in de tuin ontbijten. Koen probeerde nog indruk te maken door te jongleren met een kop hete koffie, die uiteindelijk in het gras belande. De middag doorgebracht aan het meer met een spannend boek. Eind van de middag zijn we terug gegaan naar het appartement voor een siësta. Koen heeft ‘s avonds een heerlijke pasta gemaakt, terwijl ik met een emmer water en blok zeep de was deed. Het was dus een heerlijk relax dagje.

 

Maandag 3 augustus zijn we naar Montefiascone gereden om te lunchen met een heerlijke pizza. Bij een grote supermarkt boodschappen gehaald. In het appartement onze gebruikelijk siësta gehouden, die deze keer iets te lang duurde. Begin van de avond nog snel naar Orvieto vertrokken om te winkelen en te eten. Op een gezellig terras entrecote met balsamico gegeten. Het was heerlijk en ook de noga-schuimpudding was erg lekker. Toen we terugkwamen bij ingang van de parkeerplaats was deze gesloten. We waren even bang dat we op een stoepje moesten wachten tot de volgende ochtend. Gelukkig bleek de uitgang van de parkeergarage onderaan de stad wel toegankelijk. In het donker moesten we terug over de bochtige wegen waardoor wij bijna de juiste afslag miste.

Dinsdag 4 augustus uitgeslapen en een beetje geluierd. Rond de middag vertrokken we naar Bognoregio. Vorig jaar waren we ook naar deze ‘stervende stad‘ geweest, het blijft een mooie plek om te bezoeken. Op een terras een biertje gedronken, waarna we teruggingen naar het appartement. Gezwommen in het zwembad en een boekje gelezen. Die avond naar Orvieto gereden voor het avondeten. Op zoek naar internet omdat Koen nog moest werken, ook wilde we graag de grote kerk bekijken. De kerk stelde echter niet veel voor, het was erg eenvoudig en niet echt de bezichtiging waard. Ook het avondeten stelde niet veel voor, als voorgerecht een paar plakjes vleesbeleg en een eenvoudige pasta. Daarna nog en ijsje gehaald, die zo groot was dat we het bijna niet op kregen. Daarna zijn we teruggereden om in de tuin nog wat te lezen en puzzelen.

Vandaag, woensdag 5 augustus, hebben we lekker aan het meer gelegen. Beetje relaxen, een wedstrijdje sudoku gehouden en pizza gegeten. Terug in de auto gingen we toch maar eens opzoek naar de diesel-lucht die we al een paar dagen roken. De jerrycan bleek toch te lekken en alles was in zijn jas gelopen. We hebben de jas diverse keren met heel veel zeep proberen uit te wassen, maar de lucht bleef erin zitten. We hadden hem dus maar buiten gehangen, in de hoop dat de geur eruit zal trekken als de jas droog is. Eind van de middag nog wat verder geluierd aan het zwembad van het appartement. De oven bleek, net als de broodrooster, defect te zijn. Hierdoor hele kleffe frieten met doperwten en een karbonade gegeten.

Toen ik het appartement een beetje aan het opruimen was zag ik ineens een joekel van een spin. Ik begon zo hard te gillen dat Koen direct naar binnen kwam rennen. Aangezien hij uit de zon kwam zag hij echter binnen weinig, terwijl ik maar driftig bleef proberen om aan te geven op welke tegel het monster zat. Uiteindelijk heeft Koen de griezel gevangen in een glas en naar buiten gebracht. Onze Franse buren schrokken ook erg van de omvang van de spin. Ik lag die avond niet helemaal op mijn gemak in bed. We hadden het matras namelijk op de grond gelegd omdat de lattenbodem heel vervelend lag. Koen kon het natuurlijk niet laten om even over mijn rug kriebelen zodat ik de zenuwen kreeg.

Donderdag 6 augustus zijn we dezelfde route gaan wandelen als vorig jaar, maar deze keer wel een verkorte versie. Het was erg warm en mijn conditie slecht, bij iedere heuvel dacht ik dat mijn hart het begaf. Gelijk dus maar een goed voornemen gedaan voor wanneer ik weer thuis ben. Koen had heerlijke tomatensoep gemaakt die we na de wandeling alleen nog maar hoefde op te warmen. Na een dutje zijn we naar Pitticiano gereden. Toen we aankwamen begon het hard te regenen, gelukkig stond de deur van de kerk open waar we zo’n 20 minuten hebben staan schuilen. Daarna de leuke ambachtelijke winkeltjes bekeken en een restaurantje uitgezocht. We hebben hier heerlijk gegeten voor weinig geld. Koen had als voorgerecht vier soorten kaas met honing en jam, het hoofdgerecht was rundvlees met rucola en parmezaanse kaas en als toetje een mascarpone cheesecake. Ik genoot van ham met appel en rucola, varkensvlees met een balsamico/bramensaus en een appeltaart met vanille ijs. Natuurlijk werd dit alles weggespoeld met rode wijn en als afsluiter een cappuccino. Voor al dit lekkere eten waren we in totaal maar éénenvijftig euro kwijt.

 

Vrijdag 7 augustus begonnen we de dag maar eens met het opruimen van het appartement, de afwas en de was. Daarna zijn we nogmaals naar Pitticiano gereden omdat ze in het restaurant van gisteren ook pizza’s met peer hadden, die wilden wij graag proberen. Helaas serveren ze voor de lunch geen pizza’s en dus besloten we naar een ander restaurant te gaan. We kwamen uit in een ongezellige tent, de rode wijn werd koud geserveerd en de pizza’s waren niet bijzonder. Hierna doorgereden naar Saturnia, onderweg moesten we een noodstop maken voor een eekhoorn die besloot onder onze auto te rennen. Wij weten niet helemaal zeker of hij het gehaald heeft, maar we hebben ons best gedaan.

Toen we bij de bron aankwamen was het erg druk, op de folder leek het groter en rustiger dan het in werkelijkheid was. Gelukkig gingen er net een stel Nederlanders weg die aardig hun parkeerplaats aanboden. Het stonk enorm naar zwavel en het deed me denken aan de stinkbommen uit mijn middelbare-schooltijd. Het water was lekker 37 graden en na een tijdje begon je zelfs aan de geur te wennen. Na in de verschillende plateaus te hebben gezeten besloten we onder de waterval te gaan zitten, waar het water uit de berg kwam. De straal was heel erg krachtig. Ik had had gevoel dat ik zo over de rand van het plateau geduwd zou worden, gelukkig sloeg Koen zijn arm om mijn middel. Ik zat alleen maar te gieren van het lachen, het water was te krachtig om tegen te kunnen verzetten. Het klapte hard tegen de achterkant van mijn hoofd aan en schoof mijn bikinibroekje zowat van mijn billen af. Op de terugweg nog snel wat boodschappen gehaald en gelijk onder de douche gesprongen om de stank van ons af te wassen. Rond 19:00 uur zijn we op zoek gegaan naar een restaurantje in de buurt. De kaart was alleen in het Italiaans, waardoor we niet precies wisten wat we moesten bestellen. Koen kreeg een pastagerecht die goed in de smaak viel. Ik kreeg echter een bord vol vlees met vetranden en alles dreef in de olie. In het appartement hebben we de koffers ingepakt en nog wat tv gekeken.

Zaterdag 8 augustus zijn we op weg gegaan naar Tortorella. De reis was lang en ging op het laatst alleen nog maar door de bergen met slingerwegen en af en toe een klein dorpje, zes uur later kwamen we dan eindelijk op de plaats van bestemming aan. Tortorella was een piepklein dorpje met een klein winkeltje voor levensmiddelen, een bar en een kerk. De kamer was al net zo klein, er stond alleen een slaapbank, een kledingkast en een klaptafel. We waren niet zo enthousiast over waar we terecht waren gekomen en we hoopte dat we er ons zouden kunnen vermaken een week lang. We reden naar het grootste plaatsje in de buurt, dit was Capri, een badplaats. Het was er erg druk en we konden nergens onze auto kwijt. We reden dus maar weer wat buiten deze plaats en op een gegeven moment vonden we een pizzeria, dit bleek echter een levensmiddelwinkel die voorgebakken pizzapunten verkocht. We waren blij toen eindelijk een bord tegenkwamen van een restaurant.

Bij aankomst leek het een soort vreetschuur, je kon een bonnetje kopen en dan BBQ-vlees eten. Er werd vreemde accordeonmuziek gedraaid en er renden en dansten kinderen, het had de sfeer van een pretpark. Inmiddels hadden we behoorlijke honger en gefrustreerd reden we maar weer terug naar de ongezellig badplaats. De auto een paar straten verder geparkeerd en bij de eerste de beste pizzahut een paar punten besteld met een Corona. Het was inmiddels 21:00 uur, dus hadden we twee uur rondgereden op zoek naar eten. Terug in het appartement kwamen we erachter dat Napels veel verder weg lag dan de ANWB thuis had uitgerekend. We besloten om maandag in drieënhalf uur naar Napels te rijden, daar een nachtje te overnachten en daarna dus pas weer terug te rijden naar Tortorella.

Zondag 9 augustus werd ik om 7:00 uur wakker gemaakt door het lawaai van de buren. De eigenaar van het pand zat met zijn vrouw in het appartement naast ons, het enige wat de appartementen scheidt is een schuifdeur. Gelukkig gingen ze na een uur weg en kon ik in Koen's armen nog even wat slapen. Pas rond 10:00 uur kwamen we het bed uitrollen voor het ontbijt. De douche bleek een aardige onderneming te zijn: de douchekop was zo verkalkt dat er nog maar een klein straaltje uitkwam, het water werd na een paar minuten koud en de vloer van de badkamer stond naderhand blank. Na een dweilbeurt besloten we te gaan wandelen in het nationale park. 

 

Bij aankomst moesten we een euro-kaartje kopen en daarna begon onze tocht. Toen we bij een meertje en waterval vandaan kwamen liepen we langs een Italiaans gezin die aan het BBQ’en waren. De man vroeg of ik een foto wilde maken, ik schoot maar een foto en dacht dat ik deze later wel weer zou verwijderen. We raakte aan de praat en ik kreeg zowaar een wijntje aangeboden. Koen was al verder gelopen, maar kwam voor een glaasje wijn graag terug. Wij vertelde dat we uit Nederland kwamen en ineens wilde de man dat we gingen zitten om mee te eten. De kleinkinderen werden geroepen, aangezien zij een beetje engels spraken. Zo werden alle namen, leeftijd en familiebanden doorgenomen. De man en vrouw waren de ouders, zij hadden drie zonen, drie schoondochters, vier kleinkinderen en opa hing er ook nog een beetje bij.

Het was erg gezellig en ze bleven ons maar volstoppen. Ik kon echt niet meer, maar de man bleef mij streng toespreken dat ik moest eten. Na een tijdje wisten we niet zo goed wat we moesten doen, was het onbeleefd om direct na het eten weg te gaan of was het nou juist onbeleefd om te blijven hangen? De moeder kreeg dit op een gegeven moment door en zei dat we best door mochten gaan als we dat wilde. Koen maakte nog een groepsfoto van de familie en ze gebaarde dat ik er ook bij moest komen staan. Daarna werden we door iedereen hartelijk omhelst en gezoend, uiteraard bedankte wij de familie voor hun gastvrijheid en het eten. Toen we een ander pad insloegen bleek er geen park meer te zijn, het was er maar heel erg klein. We zijn toen naar het zwembad gereden in Tortorella. Wij dachten dat dit gratis was voor de gasten van het appartement, achteraf hoorde we echter dat we eigenlijk hadden moeten betalen. Er waren veel zwaluwen in de lucht en deze vlogen telkens over het zwembad om wat water te drinken, dat was een erg mooi gezicht.

Toen we wilde vertrekken voor het avondeten belde Daniella, we mochten bij haar thuis internetten om een hotel te zoeken in Napels. Haar man was ook aanwezig en al snel zaten we gezellig aan de keukentafel te kletsen onder het genot van een witte wijn. Ze adviseerde ons over een goed restaurant en belde gelijk even voor ons om te reserveren. Om 22.00 uur zaten we aan een tafeltje in een klein huiselijk restaurantje. We konden alleen aangeven of we veel of weinig honger hadden, het oude vrouwtje bepaalde wat ze voor ons ging maken. We kregen drie pasta’s en wisten niet zo goed of we ons hiervan moest vol eten of dat er nog meer zou komen. Eigenlijk zat ik al behoorlijk vol, maar het bleek dus pas het voorgerecht te zijn. Als 1e gang kregen we een schaal met worst, gehaktballen, lasagne, kip en patat. Ik heb van alles een hapje geprobeerd en de rest ging weer terug naar de keuken. Toen de ober kwam vragen of we nog drie gerechten wilde hebben als 2e gang besloten we om maar direct voor het toetje te gaan. Het toetje was gefrituurde deegstengels met een saus van honing/citroen. De totale rekening, inclusief een fles rode wijn en water, was 35,- euro. Propvol reden we rond 0:30 uur terug naar het appartement. Onderweg zagen we een uil op het asfalt zitten, hij keek recht in onze koplampen. We zaten verbaast te kijken toen hij opsteeg en nog een tijdje voor de auto uit bleef vliegen. Ook zagen we nog een vosje oversteken.

Maandag 10 augustus liep rond 6:30 uur de wekker af en gingen we op weg naar Napels. Eerst zijn we naar Pompeii gegaan, daar hebben ze een stad opgegraven die bedolven was door een vulkaanuitbarsting. Het is best een grote stad met diverse overblijfselen van huizen, muurschilderingen, mozaïek, coloseum en zelfs versteende mensen. We liepen al twee uur rond in de volle zon, zonder eten of drinken, waardoor ik op een gegeven moment helemaal duizelig werd en hoofdpijn kreeg. We hadden nog lang niet alles gezien en het was veel groter dan we verwacht hadden. Bij een Burger King hebben we een burger en ijskoude cola achterover geslagen. We voelde ons daarna gelijk een stuk beter en onze reis ging door naar vulkaan Vesuvius. Met een groot voertuig werden we de berg opgereden en de laatste twee kilometer moest per voet worden afgelegd. Dat was nog een behoorlijke klim en ik had de pas er goed in omdat ik bang was het anders niet te redden op mijn teenslippers. Het was indrukwekkend om aan de rand van de krater te staan, zeker omdat we net ervoor hadden gezien welke schade het in Pompeii had gebracht.

In Napels aangekomen was het behoorlijk chaotisch qua verkeer en iedere auto zat behoorlijk in de prak. Ons hotel lag midden op een druk plein en we waren blij toen onze auto ongeschonden in een parkeergarage stond. De kamer was netjes en nadat we even in de jacuzzi hadden gelegen liepen we de winkelstraat in. Het was druk, er lag veel afval en er hing een enorme walm uitlaatgassen. Bij een pizzeria een pizza en biertje genomen, de ober was behoorlijk opdringerig. Toen hij aan het einde zelfs om een fooi vroeg heb ik hem dan ook even een standje gegeven. Nog een ijsje gehaald die we niet op konden krijgen en toen lekker vroeg het bed ingegaan.

 

Dinsdag 11 augustus stonden we vroeg op, we hadden niet zo goed geslapen doordat het erg warm was en het toilet de hele nacht bleef druppelen. We vonden Napels niet echt veel aan en twijfelden zelfs om gelijk terug te rijden, de man achter de balie zei echter dat we naar het oude gedeelte van Napels moesten gaan. Het was inderdaad leuk om te zien, al die krappe straatjes met oude viezige huizen en de lijnen met wasgoed. Ik mocht van Koen niet door de krappe straatjes heen omdat hij het niet helemaal vertrouwde, maar ik bleef van mening dat er niets gevaarlijks aan deze wijk was. Uiteindelijk kreeg ik mijn zin om toch één straatje te nemen, en we hebben het overleeft! Hierna de lange reis naar Tortorella terug gemaakt. Onderweg boodschappen gehaald voor een salade met stokbrood en kotelet.

Woensdag 12 augustus hebben we in Scario een boot genomen naar de strandjes. De boot zat behoorlijk vol en de meeste mensen stapten bij het eerste strandje uit, wij waren de enige die voor het laatste strandje gingen. Het waren kleine strandjes met keien en kiezels. We werden rond 12:30 uur afgezet en vanaf 14.00 uur zou er elk uur een boot terug varen. Het was 33 graden en er was totaal geen schaduw te vinden, het leek sowieso veel warmer omdat we waren ingesloten door een berg. Het water was heerlijk, ondanks dat het niet echt zout smaakte kon je er heel relax liggen drijven. De eerste boot kwam echter niet opdagen, dus besloten we een boot later te nemen. Maar ook om 15:00 uur kwam er geen boot. Wij waren inmiddels aardig aan het verpieteren en ook begon ons drinkwater op te raken. Toen ik ging navragen vertelde iemand dat de boot pas om 16:30 uur zou komen. Ik voelde me gevangen op dat strandje en ook hadden we niet zo lang voor de parkeerplaats betaald.

Er kwam een boot van een andere maatschappij aan en ik wilde proberen of wij misschien met hen mee mochten naar de haven. Ik vroeg heel vriendelijk aan de jongens op de boot of ze terug gingen naar Scario, maar volgens hun zou er over 15 minuten een andere boot komen waarmee we terug konden varen. Toen ik teleurgesteld terug naar Koen liep probeerde hij me iets duidelijk te maken, maar ik begreep niets van zijn gebaren. Pas toen ik dichtbij was vertelde hij dat er een nippel uit mijn bikini-topje stak. Waarschijnlijk heb ik dus ook zo voor die schipper gestaan, kan me voorstellen dat hij zo’n gekke toerist geen lift gaf. Eindelijk kwam er om 16:00 uur dan een boot van onze rederij en konden we weer terug naar wal.

Direct doorgereden naar een wijnboer, ondanks de navigatie was het flink zoeken en achteraf waren we er al een keer voorbij gereden. We kregen een paar soorten wijn te proeven. Eigenlijk dachten we dat we hier goedkoop lekkere wijnen konden halen, maar de wijn die ze verkochten waren exclusieve wijnen. De lekkerste wijn was 25 euro per fles en degene eronder 10 euro, we hebben van beiden wijnen vier flessen gekocht. We gingen naar een restaurantje die Daniella had aanbevolen en aangezien ik niet veel kleding aanhad smeerde ik me goed in met deet die al een jaar in de auto lag. We bestelden een klein voorgerecht en een pizza. Toen Koen naar het toilet was zag ik een serveerster lopen met borden met allemaal kleine hapjes, het zag er lekker uit en ik was verbaast toen het op onze tafel gezet werd. Blijkbaar hadden ze ons verkeerd begrepen, maar het was wel lekker. Inmiddels was het bomvol en de vier mensen van de bediening vlogen door de zaak, dat was erg grappig om te zien.

Een tafel achter ons kregen spaghetti met verse truffel en we waren aan het kijken hoe ze dit aan tafel serveerde. Een man van die tafel keek me een keer lachend aan en hij begon tegen de ober te praten. Ik durfde niet meer te kijken en grapte tegen Koen dat we straks anders weer werden uitgenodigd om mee te eten. Niets was minder waar, de ober zette op een gegeven moment ook een bordje bij ons aan tafel zodat wij konden proeven. We bedankte de man aan de andere tafel en proefde de lekkere pasta. Een meisje die aan dezelfde tafel zat en engels sprak vroeg ons of we misschien diverse toetjes wilden proberen, ondanks dat we propvol zaten stemden we in. We kregen een bord met vier verschillende toetjes. Toen ik één van de toetjes zag schoten er tranen in mijn ogen, het was een recept die mijn oma vroeger weleens voor mij gemaakt had. We rekende af en de man van de spaghetti stond bij de deur op ons te wachten om nog een praatje te kunnen maken. Hij sprak goed Duits en vertelde dat hij de vader van de eigenaar was. We bedankte hem nogmaals voor de spaghetti en gingen daarna weer op weg naar het appartement. Ondanks dat ik was ingesmeerd bleek ik bij terugkomst dertien muggenbulten te hebben, dat was een behoorlijk jeuk toen ik in bed lag.

 

Donderdagochtend 13 augustus zijn we even door Tortorella gelopen om wat foto’s te maken. Bij de buurtsuper een paar boodschappen gedaan. We hadden naast een mega grote courgette ook een kropsla van Daniella gekregen, dus dook Koen voor de lunch de keuken in. De courgette werden in plakken gesneden, ingesmeerd met ei en bakmeel en daarna gefrituurd. Daarbij een salade met zout en verse tomaten. Op het buitenplaatsje hebben we dit opgegeten met een fles rode wijn. We zaten heel gezellig te kletsen, maar door deze gezelligheid had Koen een paar uur in de volle zon gezeten. Hij voelde zich op een gegeven moment niet zo lekker en besloot twee uurtjes naar bed te gaan. ‘s Avonds gingen we naar een goed restaurant in Cercuta, het lag op een berg met donkere smalle kronkelwegen. Het was inderdaad een goed restaurant, want het was er zo druk dat er geen plek meer voor ons was. Toen we terug waren in Capri bleek restaurant Lucifer gelukkig nog wel een tafeltje voor ons te hebben. We bestelden carpaccio, meloen met ham, spaghetti carbonara en een ander pasta gerecht. Ook hier weer erg lekker gegeten.

Vrijdag 14 augustus gingen we in de ochtend naar het strand. We hadden de auto geparkeerd en moesten door het water en over de keien klimmen om een strandje te bereiken. Er waren twee strandstoelen en een parasol vrij, dus we lagen heerlijk. Na een paar uur besloten we terug te gaan, het leek wel of de rotsen gladder waren dan de heenweg. Ik stond op een glibberige rots en kon geen kant meer op, toch maar een voet opgetild en voor ik het wist lag ik languit in het water. Gelukkig had deze keer Koen mijn handtas vast, waar het fototoestel dus in zat. Bij de haven hebben we nog even geïnformeerd hoeveel het zou kosten om een bootje te huren, maar ze vroegen voor een lelijk badkuip-bootje al 50,- euro. In het appartement wat gelezen en ons opgedoft. We hadden om 18:00 uur afgesproken met Daniella en Werner, wij wilden ze graag bedanken voor de gastvrijheid en alle moeite die ze voor ons gedaan hadden. Bij de wijnboer een flesje Brut gekocht met wat kaas en worst. een paar uur gezellig zitten kletsen met z'n vieren. Daniella had nog even een restaurant gereserveerd voor ons en rond 22:00 uur waren we daar. Het restaurant was gespecialiseerd in champignons, we kregen een champignonsoep met gepofte rijst. Dat was heel apart maar wel erg lekker.

Zaterdag 15 augustus reden wij terug naar Rome. De hotelkamer was inderdaad zoals op de foto, alleen dan wel heel erg klein. We zaten op bed met een plattegrond van Rome om plannen te maken voor de komende dagen toen er telkens een hard geluid in de kamer te horen was. Ik ging op onderzoek uit en het bleek de lift te zijn, aangezien wij op de bovenste verdieping zaten was hier precies de machinekamer. Ik ben naar de receptie gegaan om te vragen of ze een andere kamer hadden, de man achter de balie vond mijn imitatie van het geluid erg grappig. Hij had op dat moment geen andere kamer, maar beloofde dat de volgende dag onze tassen verhuisd zouden worden als we deze klaar zouden zetten. We gingen met de metro het centrum in voor een Roma-pas. Net als vorig jaar had ik alleen teenslippers en na een uurtje lopen voelde ik de eerste blaren alweer opkomen. Wij besloten op zoek te gaan naar goede wandelschoenen, maar niets was in mijn maat. In de laatste winkel hadden ze leren schoenen die best lekker zaten, ze waren wel prijzig maar ik wilde graag goede schoenen hebben. Helaas kwam ik er na een tijdje achter dat deze toch ook niet lekker zaten, honderd euro lichter maar wel weer wat blaren rijker.

Eerst bij de Trevi-fontein gekeken, om daarna een ijsje te eten bij de beste ijssalon van Rome. We hebben toen de bus genomen naar de andere kant van het water, daar zitten twee goede restaurants. De eerste zat helaas dicht, maar bij de andere heerlijk gegeten. Wij besloten daarna te voet naar het Colosseum te lopen, deze zou de hele maand augustus tot middernacht open te zijn. Het was een behoorlijk stuk lopen en bij aankomst bleek het toch gesloten te zijn. Gelukkig was het metrostation in de buurt en gingen we terug naar het hotel.

De volgende ochtend, zondag 16 augustus, werd ik om 5.00 uur al wakker doordat de lift toen voor de eerste keer gebruikt werd. Lekker vroeg zaten we dus aan het ontbijt en daarna gingen we Rome weer in. Deze keer toch maar weer een poging op mijn teenslippers. Met de metro naar villa Borghese, het was een groot park en toen we bij het museum aankwamen mochten we met onze Roma-pas alleen tussen 17.00 en 19.00 uur naar binnen. Aangezien het nog vroeg was besloten we daar niet op te wachten. Daniella had ons verteld dat er in de buurt een duur restaurant zat waar je over heel Rome heen keek, helaas was deze gesloten. Nog een stuk verder gelopen om bij de Spaanse trappen te komen. Gelukkig was daar een metrostation in de buurt en dus gingen we voor de tweede keer naar het Colosseum. Het was erg mooi om van binnen te zien en we hebben diverse foto’s gemaakt. Daarna met de bus weer naar het zelfde restaurant gegaan waar de dag ervoor ook hadden gegeten en daarna weer naar de ijssalon voor een ijsje en de Trevi-fontein in het donker bekeken. Toen we ‘s avonds laat terug kwamen in het hotel kregen we inderdaad de sleutel van een nieuwe kamer, deze was groter dan de vorige kamer, geen lift in de buurt en er stond zelfs een flesje wijn voor ons klaar.

Maandag 17 augustus zijn we eerst naar Vaticaanstad gegaan. Bij aankomst stonden de mensen in een lange rij voor het museum. Wij besloten om een kleedje te kopen die ik over mijn blote schouders kon hangen en dan eerst naar de kathedraal te gaan. Hier was het helemaal niet druk, en we hoefden ook geen entree te betalen. Eerst zijn we in de catacombe wezen kijken waar de overleden pauzen begraven liggen. De kerk was groot en indrukwekkend, er was veel te zien. Hierna zijn we naar het Pantheon gegaan, een grote koepel waar een straal licht naar binnen schijnt. Snel de Burger King ingedoken waarna we terug zouden gaan naar Villa Borghese. Helaas konden we geen bus vinden en bleven we dus maar rondjes lopen. Inmiddels waren mijn voeten gesloopt, de blaren waren tot bloedens toe open gelopen en ook mijn rug deed pijn. Uiteindelijk waren we er dan toch gekomen, maar nu bleek het museum gesloten te zijn.

 

Toch maar weer doorgelopen naar het dure restaurant met uitzicht om de vakantie hier in stijl af te sluiten. We waren echter vroeg en dus was het restaurant nog dicht, ook zagen we ineens op een bord staan dat Koen met zijn korte broek niet naar binnen mocht. We besloten dus eerst maar weer terug te gaan naar het hotel Op de kamer zagen we in een tijdschrift een advertentie staan van een goed authentiek restaurant die ook nog eens dichter in de buurt zat. We gooiden de planning om en besloten daar naar toe te gaan, voor de zekerheid lieten we de man van de hotelreceptie een tafel reserveren.

Het was een klein vol zaakje, maar toen we binnen kwamen werden we door de keuken naar een grotere ruimte gebracht. Koen bestelde een dure fles wijn van vijfentwintig, waarna wij de kaart kregen. Ik vond het al wel raar dat het een hele uitgebreide kaart was, inclusief Wiener schnitzels. Normaal moet je dit soort tenten juist vermijden omdat het eten dan vaak slecht is. Als voorgerecht hadden wij een zalm-carpaccio besteld te hebben, maar kregen toch vlees. Bij de eerste hap trok mijn gezicht zowat krom, de carpaccio dreef namelijk in citroensap. Helaas was het hoofdgerecht niet veel beter, ik had rivierkreeft dat de smaak had van bloemkool. Ik was bang dat ik er ziek van zou worden. Toen ik naar de tafels om ons heen keek zag ik dat niemand een nagerecht bestelde en met lange gezichten de zaak verlieten. Toen we aan de praat raakte met een Spaans stelletje, die achter ons zat, gaven zij ook aan zich behoorlijk opgelicht te voelen. Ik mocht van Koen de bediening niet aanspreken, dus vroegen we ook maar de rekening. De volle borden werden zonder verder te vragen weggehaald en de rekening werd gebracht. Er kwam inmiddels stoom uit mijn oren en het liefst was ik een flinke discussie aangegaan. De rekening was honderdtwintig euro, echt zonde van het geld. Toen we buiten waren besloten we nog maar een ijsje te halen, zodat we toch nog iets eetbaars gehad hadden. Daarna zijn we terug naar het hotel gegaan.

Dinsdag 18 augustus hebben we de eerste tien uur van de terugreis gereden. In Modena nog wel even gestopt om een goede fles balsamico te halen. Een schnitzel gegeten in Zwitserland en daarna naar ons hotel in Basel gereden. De volgende ochtend moesten we nog zes uur rijden en rond 16:00 uur kwamen we thuis aan.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.