Dominicaanse Republiek 2000

Na een verdrietige en heftige periode besluiten Sander en ik om voor het eerst samen op vakantie te gaan. Wij zijn allebei nog nooit op een verre reis geweest. Sander is alleen in Frankrijk en Italië geweest en ik ben naar Spanje geweest en een keer naar Tunesië gevlogen. Ik vind het dus best spannend om deze keer lang te moeten vliegen.

We landen in Santa Domingo, de hoofdstad van de Dominicaanse Republiek. Het is warm op de luchthaven, het voelt heel anders dan in Europa. Er staat een chauffeur op ons te wachten die ons naar het hotel in Puerto Plata brengt. Het is druk in Santo Domingo en we zitten achterin de auto verbaast te kijken hoe de mensen rijden. Gelukkig komen we ongeschonden bij hotel Riu Merengue aan. Op het terrein staan kleine gebouwtjes waar de kamers zijn, het lijkt een klein dorpje. Onze kamer is op de begane grond en alles is perfect verzorgt. We hebben op de kamer zelfs een bar met verschillende soorten rum. Sander schenkt direct een heerlijke glas rum/cola voor ons in. Er is een klein terras buiten waar je heerlijk in de schaduw van de rust kunt genieten. Het strand is op loopafstand en het water is net zo blauw als je in vakantiegidsen ziet. Het is wel erg warm in de zon, maar gelukkig staan er genoeg palmbomen op het strand. Het is heerlijk rustig op het strand en we genieten van het mooie uitzicht, het heerlijke briesje, de zalige cocktails en natuurlijk ook van elkaar. Het lijkt alsof we zo een sprookje ingewandeld zijn; alles is perfect hier.

Tijdens het avondeten kijken we onze ogen weer uit, we hebben nog nooit zoveel eten gezien. Er is belachelijk veel keus en alles smaakt even lekker. Ook lopen er muziekanten langs de tafeltjes die de romantiek nog wat verhogen. Ze spelen voor ons het nummer 'You look wonderful tonight' van Eric Clapton. Er is op dit resort veel personeel aanwezig, iedereen is vriendelijk en ze doen er alles aan om je het gevoel te geven dat je bijzonder bent. Je hoeft hier dus echt helemaal niets, je kunt ongestoord genieten en ontspannen. We brengen veel tijd aan zee door met een boekje en een drankje. Een poging om te leren surfen mislukt; het lukt mij niet om het zeil uit het water te trekken en daarna ben ik telkens mijn evenwicht kwijt. Sander heeft blijkbaar meer kracht in zijn armen en hij surft zelfs al een klein stukje.

Na een paar dagen rust is het dan toch tijd voor een beetje actie en we geven ons op voor een snorkel excursie. Ze brengen ons naar een andere locatie waar een waterscooter klaarstaat. Eerst moet er een formulier ingevuld worden waarin staat wat er gebeurd bij schade en dergelijke. Wij zijn een beetje overdondert door de bedragen op dit formulier en twijfelen of het wel verstandig is om te doen. We besluiten het er toch maar op te wagen en al snel 'vliegen' we over de golven. Bij een platform krijgen we een snorkel-uitrusting en met een gids gaan we het water in. In het begin raak ik in paniek als ik door de snorkel moet ademen. Het voelt alsof ik te weinig lucht krijg en regelmatig komt er door het buisje ook nog een hap zeewater binnen. Het is echter prachtig onder water, het koraal en de vissen zijn kleurrijk. Er is een koraalsoort die op gekleurde kerstboompjes lijken, telkens als je in je vingers knipt sluiten ze zich. Ook zien we een groot rond ding op de bodem liggen, het lijken wel hersenen. De gids neemt ons mee en we mogen er met onze handen aan voelen, het voelt vettig. Dan duikt de gids naar beneden en plukt op de bodem een stuk koraal die we mee naar huis mogen nemen. Pas later realiseren we ons dat dit niet goed is, dat het koraal op deze manier vernietigt wordt en de gids dit nooit had mogen doen.

Op de terugweg zijn de golven een stuk hoger en als een duikboot schiet de waterscooter ineens onder een golf. Als we weer boven komen doet de scooter het niet meer en ineens schieten de bedragen die in het contract stonden door mijn hoofd. Gelukkig blijkt er niets aan de hand te zijn en start het apparaat nog. Het is een bijzondere ervaring en terug bij het hotel besluit ik me op te geven om te gaan parasailen. Ik word eerst met een boot meegenomen, dan wordt ik aan een zeil gehangen en varen we langs de hele kustlijn. Het is heel erg hoog, maar je hebt een prachtig uitzicht. Ik zwaai vanuit de lucht druk naar Sander die op het strand probeert om alles op film vast te leggen.

Verder hebben we nog een wandeling in de omgeving gemaakt. De taxi-chauffeurs net buiten de poort willen ons eigenlijk meenemen, maar we besluiten toch te gaan lopen. Via een pad lopen we door een dorpje met hier en daar een huisje. De mensen zijn erg vriendelijk en met een grote glimlach worden we begroet. Helaas spreken we geen Spaans en het is dus niet mogelijk om een gesprek te voeren. Een eindje verder is de bebouwing voorbij, er staan alleen nog hoge palmbomen. Uit het niets springt er ineens een jongen uit de bosjes. Hij heeft een bloot bovenlichaam met veel littekens en in zijn handen heeft hij een groot kapmes. We schrikken en zijn een beetje bang. De jongen probeert een gesprek te voeren en  wil ons meenemen naar zijn huis. We weten niet of dit heel verstandig is, maar besluiten toch maar mee te lopen. Hij woont in een klein houten huisje en vol trots laat hij zijn verzameling dieren aan ons zien. We moeten met alle dieren op de foto en hij blijft vertellen. Als we uiteindelijk aangeven dat we weer terug naar hotel gaan vraagt hij om een kleinigheidje voor de rondleiding. We geven hem een paar dollar en maken ons snel uit de voeten. Achteraf blijkt er dus niets aan de hand te zijn, hij wilde alleen een centje aan ons verdienen. Het is erg leuk om de locale bevolking gezien te hebben, het hotel is geweldig maar op deze manier krijg je toch meer feeling met het land.

De tweede week worden we naar hotel Riu Mambo in Punta Cana gebracht. Als je denkt dat het niet mooier kan blijkt het hier gewoon nog mooier te zijn. De stranden zijn hagelwit en het is er nog rustiger dan in Puerto Plata. Ook hier is alles perfect geregeld en wordt je helemaal in de watten gelegd. Tijdens het avondeten staat het personeel in rijen te wachten, zodra je binnenkomt beginnen ze te klappen alsof je een nazaat van de koninklijke familie bent. Er werkt een hele grappige kok in het restaurant die ons elke dag vrolijk verwelkomt. Met een grote glimlach staat hij te wachten, roept direct 'amigo' als hij Sander ziet en snijdt daarna de lekkerste stukjes vlees voor ons af. Het is jammer dat we ook met deze man geen gesprek kunnen voeren, al proberen we het een beetje met handen en voeten.

Na twee weken luilekkerland zijn we helemaal uitgerust, alle stress en verdriet lijken verjaagd. Dit was een hele luxe vakantie en we hebben allebei nog nooit zoiets meegemaakt. Helaas is het weer tijd om terug naar huis te gaan, maar de herinnering zal voor altijd blijven.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.