Berlijn 2010

Op woensdag 12 mei vertrok ik samen met Annet naar Berlijn. We waren vroeg op luchthaven Schönefeld, waar wij de metro richting Alexanderplatz namen. Het was inmiddels gelukkig gestopt met regenen en de temperatuur was best aardig. Een droog broodje gegeten bij een ongezellig tentje, waarna we naar ons hotel liepen. Hotel Park Plaza Wallstreet ligt dichtbij metrostation Märkisches Museum en was een erg leuke plek om te verblijven. Er stond zelfs een flesje wijn klaar in de kamer, eerst dus maar even genoten van een glaasje wijn en een sigaretje op bed.

In de middag zijn we de stad gaan verkennen en hebben heerlijk gewinkeld. Op internet hadden we gelezen dat je heerlijk en goedkoop Thais kon eten bij restaurant Mai Thai, dit viel echter behoorlijk tegen. Het eten was vet, smakeloos en de ingewanden zaten nog in de garnalen. Nadat ons bord bijna onberoerd retour ging was het tijd om richting O2 te gaan voor het concert van Whitney Houston. Door de slechte recensies hadden we geen hoge verwachtingen van dit optreden, maar dat viel achteraf best mee. Het was inderdaad niet van heel hoogstaand niveau, maar wij hebben een erg leuke avond gehad.

 

De terugweg was nog best een aardig eind lopen, onderweg bij de Mac Donalds onze buikjes even lekker gevuld. Het viel op dat in Berlijn veel mensen met flessen bier over straat lopen. Regelmatig kwamen wij dus stomdronken en schreeuwende mensen tegen.

De volgende ochtend, donderdag 13 mei, was het ontbijt in het hotel erg lekker en uitgebreid. Rond de middag de metro richting Potsdammerplatz genomen om als echte toeristen de Brandenburger Tor, de Berlijnse muur en het Jodenmonument te bezoeken. Daarna gezellig door het park gelopen, al werd dit door de blaren op een gegeven moment meer strompelen. Het was even zoeken naar een geschikt restaurant, maar uiteindelijk heerlijke asperges gegeten. Hierna de trein terug naar het vliegveld genomen, inmiddels begon het weer zacht te regenen...maar ondanks de slechte voorspellingen is het toch twee dagen droog geweest.

Eenmaal op het vliegveld waren we behoorlijk melig door het slaapgebrek en de vermoeidheid van het wandelen. Wij waren zo aan het lachen om alle genomen foto’s dat we niet hadden gehoord dat onze vlucht al was omgeroepen. Als laatste kwamen wij, maar gelukkig nog wel op tijd, het vliegtuig in.

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.